Reiken Nu Gosimo,filmpje

Het werd ook eens tijd Gosimo te leren alleen te blijven. We hebben dit onlangs de eerste keer uitgeprobeerd. Jan ging om 17.00 uur weg en ik kwam om 17.15 uur thuis (heftige tijd alleen dus!).
Ik sloop zachtjes langs het huis, hij herkent het geluid van mijn auto nog niet, en tuurde door het raam. Daar lag hij braaf op het kleed te kluiven, braaf omdat op het kleed zijn kluifjes liggen, dus daar kluift hij….!
Ik ben naar binnen gegaan en werd zoals gewoonlijk bestormd door Gosimo voor een enthousiaste begroeting. Al aaiend en vrolijk kletsend loop ik met hem verder de kamer in en val stil…..
Ik herken het plastic van de stroopwafels en zie ook nog een oranje wikkel van de volkoren bisquits.”
“Oh Gosimo, wat heb je gedaan?” Gosimo kijkt me vrolijk kwispelend aan en smakt nog even want de stoop zit nog met dikke klonters aan z’n kiezen. Ondertussen bedenk ik me hoeveel stoopwafels zaten er eigenlijk nog in het pak? een stuk of 5 zeker nog wel en er waren ook nog wel 5 stuks volkoren bisquits. Ik was benieuwd of hij s’avonds nog misselijk zou worden, maar nee hoor! Hij heeft heerlijk liggen slapen, en snurkte alleen iets harder dan gewoonlijk. Om een uur of half 11 hebben nog even een laatste wandeling gedaan en tijdens het lopen begonnen de koekjes misschien een beetje op de darmen te werken want Gosimo trok harder dan ooit aan de riem. Die avond stormde het verschrikkelijk en de wegen zijn hier momenteel er modderig door regen en de klei en dus ook spekglad. Een harde windvlaag, een trekkende Gosimo, en een straatklinker die scheef lag… en een bazin die onderuit gaat. Niet alleen op de modderige straat, maar ook nog en een groot gat dat vol modderwater stond! Ondertussen komt er natuurlijk ook nog een auto aan.
Gosimo die niet snapt waarom we niet doorlopen (hij moet echt heel nodig!) draait ook nog om me heen de weg op, maar kwam gelukkig niet ver want ik had hem kort. Zo goed als kwaad zie ik overeind te komen, ben tot m’n ondergoed nat en m’n laarzen zijn ook volgelopen. We vervolgen onze wandeling, door mij mopperend en soppend. Thuis gekomen heb ik eerst Gosimo z’n poten afgedroogd, daarna heb ik zelf de kleren in de was gegooid en ben onder de douche gestapt. Gosimo kliert nog wat om me heen, en gaat ook nog achter de kat aan jagen, totdat de baas thuiskomt. Weer helemaal blij natuurlijk en wordt daarna eindelijk rustig en gaat lekker slapen.
Oef…. ik plak nog wat pleisters om m’n geschaafde knieën en duik m’n bed in.
De volgende poging om Gosimo alleen te laten mag de baas lekker doen als ik op m’n werk zit.

Verder gaat het heel goed met Gosimo en wij zijn er van overtuigd dat hij zich al lekker thuis voelt bij ons. Zijn chipgegevens hebben over laten schrijven.
Verder houden we jullie op de hoogte!

Lieve groeten,
Jan en Mirjam en een poot van Gosimo

**********************************

Hierbij nog een tweetal foto's van Gosimo. De sneeuw vond hij heerlijk zoals je kunt zien en van de zomer is hij lekker mee wezen camperen en heeft het prima gedaan.
We lazen in de laatste nieuwsbrief dat zijn broertje, ondanks zijn naam, geen geluk heeft gehad. Wat verschrikkelijk triest! Het was voor ons zo herkenbaar het verhaal, voornamelijk het ontsnappen en weglopen. We hebben dit met Gosimo precies zo meegemaakt. De tuin was goed afgezet maar hij had maar een klein gaatje nodig of een hekje wat op een kiertje stond.. Nu heeft hij niet meer zo de neiging om te ontsnappen, maar zoiets kost tijd. Wij hebben geluk gehad omdat we in een gebied wonen waar niet veel verkeer is.
Het laatste broertje, sorry ik weet de naam zo even niet, zal vast dezelfde neiging hebben. Dus laat men er dus alsjeblieft heel alert op zijn.

Met Gosimo gaat het heel goed. Het is onze grote vriend en we zouden hem voor geen goud meer willen missen!

We hopen dat je gauw eens komt kijken.

Hartelijke groet,

Jan en Mirjam